  De vele duizenden arbeiders van de tabaksverwerkende divisie van de Turkse ex-staatsgigant TEKEL zijn al sinds bijna twee maanden in actie. Zij eisen behoud van werkgelegenheid en werkgarantie op basis van vaste arbeidsovereenkomsten, zonder verlies van hun primaire en secundaire arbeidsvoorwaarden en andere sociale rechten en verworvenheden, zoals zij die tot nu toe genoten. Zaken, die zij dreigen te verliezen na het besluit van de Turkse Hoge Raad voor Privatisering onder leiding van premier Erdoğan, om in navolging van de dranken- en sigarettendivisie van TEKEL, nu ook de tabaksverwerkende divisie te privatiseren en aan British American Tobacco te verkopen. De actievoerende arbeiders trotseren sinds bijna twee maanden de ongunstige, harde weersomstandigheden en het ongemak van langdurig actie voeren, in de open lucht, op de straten en pleinen van hoofdstad Ankara. In de afgelopen tijd zijn zij ook nog eens regelmatig door speciale politie-eenheden aangevallen, geslagen, met waterkanonnen bespoten en met pepperspray geterroriseerd. Velen zijn als gevolg van dit brute geweld licht tot ernstig gewond geraakt en sommigen werden door de politie geboeid en weggevoerd.
Naast het fysieke geweld werden ook de door de staat gecontroleerde en andere gevestigde media, opiniemakers en commentatoren ingezet om de arbeiders en hun strijd in een kwaad daglicht te zetten en te marginaliseren. Deze pogingen waren erop gericht om de strijdende arbeiders te isoleren en hen ideologisch, politiek, praktisch en economisch tot een nederlaag te brengen. Als de TEKEL-arbeiders tot een veelvoudig verpletterende nederlaag gedwongen zouden worden, dan zou dat een mooi ‘voorbeeld’ zijn voor de andere arbeiders die het nu of in de toekomst in hun hoofden zouden halen om tegen o.a. privatiseringen en de daaruit voortvloeiende ongunstige gevolgen te strijden.
Dat alles bleek niet genoeg om de arbeiders te dwingen hun legitieme strijd op te geven. Het tegendeel was het geval. Hoe harder de speciale ordetroepen van het politie-apparaat optraden, des te vastberadener zijn de arbeiders geworden in hun strijd om de uiteindelijke overwinning. De vastberadenheid was ook het antwoord op de ideologische en politieke oorlog die tegen de arbeiders werd gevoerd. Deze strijdbare houding werd in toenemende mate met sympathie en bewondering onthaald door arbeiders in andere sectoren en brede lagen van de bevolking. Solidariteit met de strijdende arbeiders groeide snel en hoopte zich met de dag op. Ook de vakbeweging en talloze ngo’s alsmede kleine tabaksproducenten, middenstanders, studenten, academici, artisten en mensen op andere terreinen verklaarden zich solidair met de arbeiders en gaven steun aan hun strijd.
De solidariteit en steun bleef niet beperkt tot het nationale niveau. De strijdbare en vastberaden houding van de TEKEL-arbeiders en het gerechtvaardigde karakter van hun strijd dwong ook op internationale schaal respect en sympathie af. Met name in Europa kwamen van onderop allerlei activiteiten en acties spontaan of juist georganiseerd op gang, met het doel de strijdende arbeiders op verschillende manieren te steunen en te versterken. Ook de Europese vakbeweging laat haar sympathie voor de TEKEL-arbeiders blijken en is het inmiddels een feit dat de strijd en de eisen van de arbeiders onderwerp van gesprek zijn in kringen van Euro-parlementariërs.
Ondanks dat de publieke opinie zich ten gunste van de strijdende TEKEL-arbeiders ontwikkelde, bleef premier Erdoğan star vasthouden aan zijn minachtende en negerende houding ten aanzien van de arbeiders en bleef hij weigeren met de vakbonden aan de onderhandelingstafel te gaan zitten. Deze even respectloze als dictatoriale houding van de premier en zijn regering heeft er mede toe geleid dat de TEKEL-arbeiders van hun vakbondsleiders gingen eisten een ‘algemene staking’ uit te roepen. Na een aanvankelijk weigerachtige houding, hebben de vakbondsleiders uiteindelijk toch besloten om als het moet een algemene staking uit te roepen. De leiders van de gezamenlijke vakcentrales verklaarden dat zij op 3 februari 2010 een algemene solidariteitsstaking zullen uitroepen als premier Erdoğan niet vóór deze datum met de vakbonden aan de onderhandelingstafel zou gaan zitten.
Onder druk van deze dreiging heeft premier Erdoğan verklaard bereid te zijn om op 28 januari 2010 met de leiders van de gezamenlijke vakcentrales in gesprek te gaan. Dat gesprek is er geweest en heeft in totaal 2 uur geduurd, met als resultaat dat Erdoğan commissies en deskundigen aan het werk heeft gezet om uit te zoeken en uit te rekenen welke mogelijkheden er eventueel zouden zijn om ‘het probleem’ op te lossen. Hij heeft de vakbondsleiders toegezegd op maandag 1 februari 2010 met een resultaat te komen.
Naar verwachting zullen de partijen dus op maandag 1 februari 2010 weer met elkaar aan tafel zitten om het voorstel van de premier te bespreken. Ondertussen zullen de TEKEL-arbeiders hun actie tot een nog onbepaalde datum voortzetten. Als het voorstel van de premier onbevredigend en onacceptabel blijkt te zijn, zal de algemene staking mogelijk onafwendbaar zijn.
Stuur dit bericht s.v.p. door!
WEES SOLIDAIR MET DE TEKEL-ARBEIDERS !
STEUN HUN EISEN EN HUN STRIJD !
-- Bekijk fotografische impressies van strijdende ‘Tekel’-arbeiders:
-- Bezoek de website van de vakbond ‘TEK-GIDA İŞ’: http://www.tekgida.org.tr/
-- Stuur uw solidariteitsboodschappen naar: bilgi@tekgida.org.tr
-- Of deel uw boodschappen mee via telefoonnummer: 0090-312 433 4955
-- En stort uw eventuele geldelijke bijdrage:
Rekeningnr: 46.88.86.079
Ten name van: Stichting Aksi Naam Bank: ABN AMRO Onder vermelding van: TEKEL-staking (Uw bijdragen worden wekelijks naar de rekening van het ‘SOLIDARITEITSFONDS TEKEL-ARBEIDERS’ in Turkije overgemaakt. Het fonds is door ‘TEK-GIDA İŞ’ speciaal in het leven geroepen. ‘TEK-GIDA İŞ’ is de belangrijkste vakbond van de stakende TEKEL-arbeiders.)
Meriç Esin (meric.esin@hotmail.com)
31 januari 2010
Lees ook meer op:
|
||