Kaderlid Tata Steel maakt kennis met Turkse vakbond

Printervriendelijke versieSend by email

Seminar over productiemapping met Turkse metaalbond BMIS

“Mijn kennis van de Turkse vakbeweging was eigenlijk nihil. Ik wist alleen de namen van de vakbonden. Via de Turkse media had ik mij een bepaald beeld gevormd. Tot mijn verrassing gaf de cursusleider, Mehmet Beşeli, op een hele leuke manier les.  Je verveelde je geen moment en hij was zeer geduldig.”

Aydin Kavrar werkt al 28 jaar bij Tatasteel (voormalig Hoogovens) in IJmuiden en zit voor FNV Bondgenoten in de Ondernemingsraad. Zelf kwam hij op de leeftijd van 9 jaar uit Turkije naar Nederland. Hij komt uit de regio rond Samsun aan de Zwarte Zee. Op 21 en 22 april nam hij samen met zijn collega Klaas Zwart deel aan een seminar over productiemapping met 30 vooral jonge kaderleden uit metaalbedrijven in verschillende Turkse steden. Het seminar vond plaats in het kader van een project tussen FNV Bondgenoten en de Turkse metaalbond Birlesik Metal Is Sendikasi (BMIS). Het project wordt gecoördineerd door TIE-Netherlands.

Je hebt deelgenomen aan een scholingsseminar over mapping met de metaalvakbond BMIS in Turkije. Hoe is dat zo gekomen?

Aydin: Via de OR van Tata Steel heeft mijn collega Bert Zonneveld mij benaderd. Hij was heel positief over een ander seminar dat hij had bijgewoond en hij dacht dat het heel leerzaam zou zijn om hieraan deel te nemen.

Ik heb lang getwijfeld maar ik heb toch besloten om te gaan uit leergierigheid. Ik dacht dat ik misschien iets van mijn ervaringen zou kunnen overbrengen aan de Turkse collega’s. Niet alleen mijn ervaringen als vakbondslid en OR-lid, maar ook mijn ervaring op allerlei gebieden als werknemer in een staalfabriek.

Hoe is het bevallen?

Aydin: Het is mij goed bevallen, het was heel leerzaam. Die methode van mapping heb ik nu aangeleerd. Het is een goede methode om een probleem eerst te analyseren, wat het voor een probleem is, en om dan tot een oplossing te kunnen komen.

Wat is je indruk van de vakbond BMIS?

Aydin: Het eerste wat mij opviel is dat ze veel actieve jongere leden hebben. Ze zijn goed op de hoogte van hun rechten. Niet alleen van hun eigen CAO, maar ook van wat de overheid voorschrijft. Ze weten voor welke problemen ze bij welke instantie moeten zijn. Ze zijn enthousiast.

Waren zij ook goed op de hoogte van hun eigen bedrijf?

Aydin: Aan de ene kant zijn ze erg van: wij als vakbond zijn OK, maar de baas is slecht. Zij klagen daar veel over maar ze gaan toch tot het uiterste om hun werk goed uit te voeren.

De deelnemers hebben een mapping gedaan van hun problemen. Hoe ging dat?

Aydin: Zij hebben een beetje een tunnelvisie. Ook al begrijpen ze hoe ze de mapping moeten toepassen, dan houden ze toch vast aan wat zij al in hun hoofd hadden. Ook al levert de mapping wat anders op. Voorbeeld: ze gaan een cijfer geven aan een probleem voor wat betreft urgentie, zwaarte en hoe lang het probleem al duurt. En daar komt dan een ander cijfer uit dan ze van tevoren in hun hoofd hadden, en dan willen ze alsnog de cijfers gaan aanpassen. Ze hebben dus nogal vaste overtuigingen en het is heel moeilijk om hen daar vanaf te brengen.

Gold dat voor iedereen?

Aydin: Nee de helft van de groep was nogal dominant, en de andere helft zei alleen maar wat als hun iets werd gevraagd.

Heb je nu het gevoel dat de mensen meer zijn gaan nadenken over hoe ze de problemen in hun bedrijf kunnen aanpakken?

Aydin: Ja, het is goed uitgelegd en ze hebben het ook wel begrepen. Maar ik denk wel dat er nog een behoorlijk gevaar is dat ze weer terugvallen in hun oude vertrouwde manier van werken.

Dus wat hun werd aangeboden was volledig nieuw voor hen? Denk je dat wij hier de volgende keer weer op terug moeten komen?

Aydin: Als ik Mehmet (cursusleider van BMIS) was, dan zou ik ze allemaal een brief sturen dat zij het volgende probleem dat zich voordoet op een mapping manier moeten gaan analyseren en dat ze dat ook moeten rapporteren. Zij moeten eraan herinnerd worden en het in de praktijk gaan toepassen. Dat zal de eerste keer niet makkelijk zijn maar dat houdt het wel levend en als zij daarbij begeleiding krijgen dan kunnen ze het wel onder de knie krijgen. Zij zouden elkaar ook per mail kunnen ondersteunen.

Denk je dat je hier zelf ook iets mee kunt in je vakbondswerk?

Aydin: Jawel. Bijvoorbeeld het voorbeeld van de luchtverversing. De methode met de “boom van oorzaken” maakte duidelijk waarom de baas zoiets niet wil invoeren, zodat je straks voorbereid bent op de discussie. Het dwingt je om er goed over na te denken. Niet alleen maar denken: waarom wil ik dat, maar ook nadenken waarom de baas het wel of niet zou willen.

Je bent zelf geboren in Turkije. Je kent het land. Hoe was je kennismaking met deze vakbond?

Aydin: Mijn kennis van de Turkse vakbeweging was eigenlijk nihil. Ik wist alleen de namen van de vakbonden. Mehmet Beseli was hier zo’n beetje de mentor. Ik had nooit eerder van hem gehoord. Hij kwam over als een redelijk gematigde  man maar een echt oordeel heb ik niet kunnen vormen over hem omdat de relatie met hem niet veel verder kwam dan  de relatie tussen mentor en cursist.

Dus jij had eigenlijk een bepaald beeld in je hoofd?

Aydin: Ja, mijn beeld van de Turkse vakbondsmensen was het beeld van heel halsstarrige mensen die niet tot compromissen bereid zijn, die beeld heb ik nu enigszins bijgesteld maar niet helemaal.

Hoe kwam je aan dat beeld?

Aydin: Ik volg ook het Turkse nieuws, en ik zie de vakbonden altijd demonstreren, en dat gaat ook vaak gepaard met rellen. Ik ben er natuurlijk nooit bij geweest maar dat is het beeld dat ik had gevormd met de informatie die ik me verschafte via de Turkse media.

Heb je je beeld nu een beetje bijgesteld?

Aydin: Ja, ik heb nu het idee dat zij ook naar een compromis zoeken en bereid zijn tot concessies, in plaats van steeds aan hun eigen gelijk vasthouden. Zij kunnen ook gewoon onderhandelen met de baas maar ik blijf er bij dat ze toch vaker naar een compromis moeten zoeken zonder direct de confrontatie aan te gaan.

Wat is je indruk over de omstandigheden waaronder de vakbonden in Turkije moeten werken?

Aydin: Plus punten: zij hebben hun eigen vakantieoord bijvoorbeeld. Zij hebben ook allemaal hun eigen kantoortje op het bedrijf vlak bij de werkplek.  Anderzijds is er veel onderlinge strijd, daar wordt naar mijn gevoel veel nadruk op gelegd. Tijdens de cursus kwam dat overigens niet zo naar voren. Met de onderlinge strijd bedoel ik de concurrentiestrijd tussen de verschillende vakbonden.

Hoe ga je jouw ervaringen hier terugkoppelen naar je collega’s?

Aydin: Ik ga proberen om ook een kort verslag te maken met mijn ervaringen, en dat geef ik aan Bert (die is secretaris OR). Hij zorgt dat het wordt verspreid en op de website van FNV-Tata komt. Ik kan ook een aangepaste versie van dit interview hiervoor gebruiken.

Als wij een andere collega vragen om mee te doen in dit project, wat zou jouw advies zijn? Vond je het leuk?

Aydin: Jazeker. De mapping methode was nieuw en daar heb ik een hoop van opgestoken. Ik heb met veel deelnemers kunnen praten over hun werk en hun dagelijks leven en dat lijkt heel erg veel op het leven van Nederlandse jongeren. Ik heb daarvan nu een beter beeld. Vakbondswerk in Nederland en Turkije zijn wel erg verschillend. Hier is de hiërarchie op de werkplek veel groter, het is een stuk autoritairder. Zo’n weekeinde is overigens wel het maximum, dat is een goede cursusduur.

Er was een aantal vrouwen bij. Gingen zij in de werkgroepjes gelijkwaardig met elkaar om?

Aydin: Het viel niet op tijdens de groepsdiscussies. Het kwam niet aan de orde. Er werden wel wat grapjes gemaakt.

More About Us

       

 
 
Inhoud syndiceren